Եկար աշխարհ դու լացով... և ապրեցիր լացելով... Չնայած հաճախ՝ ժպտալով…
Երկրային իմ արեգակ երկնքում դու դարձել ես հրեշտակ... Երկնքից ես այժմ մեզ նայում ու սիրունիկ քո
աչքերով ժպտում...
Հիշում եմ ժպիտդ... հիշում եմ քեզ պուճուրս... Չեմ մոռանա երբեք աչքերը քո... չեմ մոռանա երբեք
կիսատ ասած բառերը քո... Ինչպե՞ս մոռանամ թաթիկները քո, որ համբուրում էի ամեն
անգամ տուն մտնելիս... ինչպե՞ս մոռանամ ինձ նայող աչուկները քո... Որ երբեմն լի
էին լինում արցունքներով... Որ երբեմն ինչ-որ բան էին արտահայտում, իսկ
ես,միգուցե, ոչինչ չէի էլ հասկանում... Հիշում եմ ամեն արած խենթությունը քո… Ինչքան էիր ուրախանում, երբ երաժշտություն էիր լսում… Հիշում եմ՝ ինչպես էիր պարում…
Հիմա եմ հիշում… վերջին անգամ, երբ նայեցի քեզ, այնքան բան կար աչքերումդ... մի տեսակ թախիծ կար... Մի տեսակ կարոտ... մի տեսակ ուրիշ էին աչքերը քո... Հիշում եմ՝ օդային համբույրներ էիր ինձ ուղղարկում, հետո ինձ մոտ էիր վազում... Մի տեսակ ուրիշ ձև էիր գրկում... Այդ օրն ինձ այլ
կերպ էիր սիրում... Այդ օրն ինձ այլ կերպ ասեցիր << հաջի>>… Հիշում եմ, ես էլ մի պահ քարացա, չգիտեմ ինչու, նայեցի երկար ու նոր հեռացա…
Ինչպե՞ս մոռանամ ծիծաղը քո... Երբ տեսնում էիր ինձ այնպես էիր ժպտում և ասում
՝<< դիր հա՞... >> Եթե միայն կարողանայի… եթե մի վայրկյան հնարավոր լիներ քեզ տեսնել… նորից գրկել… ամեն բան կանեի, որ ժպիտդ նորից տեսնեի…
Իմ աղջիկ… իմ պուճուրիկ… Ի՞նչ եղավ հանկարծ…կամ ինչու՞ այդքան հանկարծ… Ինչու՞ գնացիր մեզ այսպես թողած…
Հիմա արդեն չկաս… բայց իմ մեջ դու միշտ կմնաս… ամեն վայրկյան… ամեն պահ քեզ հետ եմ ես … թե մտքերով, թե հոգով միշտ փարվում եմ քեզ… Սիրում եմ քեզ… Լինես թե չլինես, մեկ է, մի օր տեսնելու եմ քեզ… Միայն թե սպասիր… մի քիչ էլ սպասիր…դու իմ թուլություն… իմ էություն… մի քիչ էլ սպասիր…
